Little Birds को बारेमा

म बर्दिबासमा हुर्किएँ, महोत्तरीको एउटा सानो सहर। पूर्व-पश्चिम राजमार्ग यसको बीचबाट गुज्रिन्छ, र सानो छँदा मैले देखेँ, धेरैजसो ठूला सपनाहरू पनि त्यही बाटो हुँदै घरबाट टाढा, कतै अन्तै जान्छन्।

मेरो विद्यालयले सक्दो प्रयास गर्‍यो। शिक्षकहरूले माया गर्नुहुन्थ्यो, तर किताब कम थिए, समय कम थियो, र परीक्षाको नतिजा नआउन्जेल कुनै बालबालिका वास्तवमा कस्तो गर्दैछ भनेर थाहा पाउने उपाय नै थिएन। अझ धेरै सिक्न चाहँदा सबैले एउटै जवाफ दिए: बाहिर जानुपर्छ। त्यसैले म गएँ। एउटा सुटकेस, परिवारको आशा र यो सबै सार्थक हुनेछ भन्ने वाचा बोकेर म पढ्न विदेश गएँ।

घर छोड्नुको मूल्य बुझाउन गाह्रो छ। फोनको स्क्रिनबाट परिवारले टीका लगाएको हेर्दै मनाइने दशैँ। तस्बिरमा मात्र देखिने तिहारका बत्तीहरू। आमा सुत्नुपर्ने बेलामा पनि "खाना खायौ?" भनेर सोध्ने फोन। र म कहिल्यै एक्लो थिइनँ। मसँगै हुर्केका लगभग सबैको कोही दाजुभाइ, दिदीबहिनी वा साथी अर्को देशमा यही कथा बाँचिरहेका छन्।

राम्रो शिक्षा पाउन किन बालबालिकाले नेपाल छोड्नुपर्छ?

घरबाट टाढा, म एउटै सरल प्रश्न सोधिरहन्थेँ: राम्रो शिक्षा पाउन किन बालबालिकाले नेपाल छोड्नुपर्छ? प्रतिभाको कमी छैन। हाम्रा बालबालिका संसारका जुनसुकै बालबालिकाजत्तिकै तेजस्वी छन्। हाम्रा विद्यालयमा कमी छ त साधनको: हरेक विद्यार्थीको स्पष्ट चित्र, रजिस्टर भर्नुको सट्टा पढाउने समय, र धेरै ढिलो हुनुअघि नै आफ्नो बच्चा कस्तो गर्दैछ भनेर थाहा पाउने अभिभावक।

Little Birds मेरो जवाफ हो। मैले यो मैले पढेकोजस्तै विद्यालयका लागि, बर्दिबासजस्तै सहरका लागि बनाएँ, ताकि शिक्षकले आफ्नो समय बालबालिकामा लगाउन सकून्, र हरेक बालबालिकालाई देखियोस्, साथ दिइयोस् र हुर्कन मद्दत गरियोस्। एक दिन कम परिवारले छुट्टाछुट्टै दशैँ मनाउनुपरोस्, किनकि उनीहरूका बालबालिकालाई चाहिएको अवसर घरमै पर्खिरहेको होस्, यही आशामा मैले यो बनाएँ।